Monday, 15 January 2018

सौंदर्य- नजरे पलिकड़चा


     खुप दिवसांपासून एक प्रसंग लिहायचा होता. मी बऱ्याचदा कर्वेे रोड-FC रोड- शिवाजी नगर मार्गे जातो. त्यात ही काही वेळा PMT ने पण जातो. एकदा असच बस नी जात असताना एक मुलगी बस मधे चढली. ११ वी-१२ वी असावी फार फार तर. खुप मोठ्यानी बोलत होती. कुठे उतरायच, कोणता स्टॉप येणार वगेरे. मागे वळून पाहिला तर ती अंध होती. हातात काठी नसती तर अंध आहे हे समजायला वेळ लागेल इतका सहज वावर होता. भरगच्च गर्दी मधे आपला रस्ता काढत कुठे तरी ज्ञानेश्वर पादुका चौकामधे उतरली असावी. नंतर त्याच आठवड्यात मी गाडीवर जात असताना सिग्नल ला होतो तेव्हा ती मैत्रिणींसोबत रिक्षात बसत होती. पण आता अवतार जरा वेगळा होता. Traditional Day वेगेर कॉलेज मधे असावा. व्यवस्थित functional पंजाबी ड्रेस, त्यानुसार थोड़ा फार make up, लक्षात येतील असे दागिने . पु ल च्या भाषेत सुंदर खाशी सुबक ठेंगणि वेगेर. कदाचित हे सगळ बस मधे carry होणार नाही म्हणून मैत्रिणींसोबत जात असावी. ती निघून गेली आणि सिग्नल सुटला मी ही पुढे आलो होतो.
     ‎पण तोवर असच डोक्यात चक्र सुरु झाला. सौदर्य कोणाला नाही आवडत. आणि आपल सौंदर्य लोकांना दाखवायच्या आधी प्रत्येक जण स्वताची नजर रोखुन खात्री करुन घेतो एका हक्काच्या ठिकाणी तो म्हणजे आरसा. जिथे प्रत्येक जण स्वता पुरता असतो ती ही फ्रेम. त्यात जास्त choosy असणाऱ्या स्त्री जातीनी तर याचा over utilisation केला. कोणता रंग उठून दिसतो कोणता dull वाटतो. ढोबळ रंग सोडून अगदी चिंतामणि, शेवाळी, शेन्द्री, सरबति, करवंदी, पिरोजी ( यातला मला एक ही कळत नाही) याव न ट्याव रंग नजरेत भरून घेतले. माझ्या घरचा अनुभव कोणत्या ही सिरिअल सिनेमा मधे पाहिलेली साड़ी, डेस चा पैटर्न, हिचे इयरिंग, तिच ब्रेसलेट, कोणाच्या घरचे पडदे अगदी त्यांचे आकार उकार सुद्धा बघून सौदर्य मोजल जात हे आठवल. मुलांची पण बात वेगळी नाही. केस, दाढ़ी सॉरी beaard, स्लिम फिट, पेंसिल फिट, लोफर्स, फॉर्मल्स अशा शेकडो गोष्टी.ज्यांच् समाधान स्वता नजरेत घेतल्या शिवाय होणे नाही. मी कशी दिसते,  मी माझ्याच नजरेत भरते का, हे स्वतःला समजल्याशिवाय पुढे पाउल पडत नाही.
     ‎इथे काहीच नाहिय अस. ही मुलगी तयार झाली पण दुसऱ्या कोणाच्या तरी नजरेतुन. सगळे रंग आहेत अंगावर पण ते खुलत आहेत की नाही हे कोणी दुसर्यानी ठरवलय. काळा सोडून जिला कोणताही रंग माहीत नाही, पण बाकी लोकांनी ज्या ४ कंप्लीमेंट्स देतील त्यात तिला समजल. त्यांच्या विश्वासावर न पाहिलेल सौदर्य carry केल. तरीही तिचा वावर तितकाच सहज होता मग ती साधारण असून ही उगाच जास्त सूंदर वाटली. कारण पदोपदी ज्या आरशावर आपण अवलंबून होतो त्याची किम्मत शून्य केली तिने.
  
    ‎" आयना तो खामखा मशहूर हुआ है,
     ‎   की वो सच और असली रंग दिखाता है,
        ‎लेकिन वही धोखेबाज है, दाये को बाए करता है,
       ‎धूल उसपर हो तोभी चेहरा अपना खराब दिखाता है"

झाला चांगला भाग पण थोड़ी नजर हवीच सौदर्याला. कारण जग जितक सूंदर आहे तितके विद्रूप आहे. नजर सांगून जाते टक लाऊन पाहणारे डोळे खरच भाळले गेलेले आहेत की वखवखलेले आहेत. नजर दाखवून देते की समोरचा बोलतोय मानानी की कुत्सित पणे. अगदी Yes I Feel safe with you  किंवा आपल्या औक़ातित राहायच हे दखवायला ही कामी पडतेच. हे सगळ कस मैनेज करत असेल ती असा एक विचार मनात येऊन गेला.
पण एक कळून चुकल सौदर्य सगळी कड़े आहे. आपण कोणाच्या नजरेतुन बघतो त्यातून ते दिसत.

मग ती शायरी आठवली-
  "अच्छे ने अच्छा है जाना मुझे,
   बुरे ने बुरा है माना मुझे,
   जिसकी नजर की जैसी फितरत थी,
   ‎उसने वैसे पहचाना मुझे"

©प्रसन्न कुलकर्णी [PK]

Monday, 25 December 2017

राजकारणी- पण राजकारणा पलिकड़चा

       आपल्याकड़े माणूस कोणत्याही पातळी चा असो. मग ते पदवीधर, नोकरदार, व्यावसायिक, विद्यार्थी, कलाकार, तांत्रिक, संशोधक अगदी मग दाढ़ी करणारा, पंक्चर वाला, भाजीवाला त्याही पुढे जाऊन काही येत असो किंवा नसो पण राजकारण सगळ्यांचा आवडता विषय. जो माणूस घरी जाऊन बायको च्या हातात रिमोट पाहुन बातम्या बघायचा प्लान cancel करतो तो विरोध पक्ष आक्रमक हवा म्हणून अक्कल झाड़तो आणि ज्याच M3 निघायची मारामार ते बजेट मुळे देशावर कर्ज वाढल याच गणित पाजत असतो.
        अशा या राजकारण प्रेमी देशामधे कित्येक राजकारणी आले, येतील आणि जातील पण आपल्या नेहमीच्या राजकारणासोबत वेगळ्या गुणा मूळ काही लोक छाप पाडुन जातात मग त्या पक्षाची भूमिका पटेल न पटेल पण तो माणूस मन जिंकून जातो. माझ्या यादिमधे रोखठोक बाळासाहेब ठाकरे, वक्ता राज ठाकरे, अफाट जनसम्पर्क विलासराव देशमुख, दूरगामी प्रमोद महाजन, प्रणव मुखर्जी , मुंडे साहेब हे सगळे पक्षाचे आहेत पण यांनी सगळ्यांच प्रेम कमवल. असाच एक माणूस ज्याने राजकारण सुद्धा कविते इतकेच अलंकारिक केल आणि नेतृत्वाचा पाया रचला तो म्हणजे 'अटल बिहारी वाजपेयी'.
        ‎यांच्या विषयी मी काही लिहाव इतकी मला माहिती ही नाही आणि माझी लायकी ही नाही. शाळेत काहीही कळत नसताना आपले पंतप्रधान कोण यावर दिलेले उत्तर सोडून माझा काही संबंध ही नाही. मग हळू हळू जेव्हा standup Comedians यांच्ये pauses घेऊन नक्कल करायला लागले तेव्हा यूट्यूब पाहिला तेव्हा विलक्षण प्रभाव पाडुन गेला हा व्यक्ति. मग विकिपीडिया, यूट्यूब, गूगल च्या कित्येक लिंक्स पाहिल्या गेल्या. आणि एक आदर निर्माण झाला. कारण माझ अस स्पष्ट मत होत की भाजपा सारखा पक्ष सता मिळवू शकेल एकवेळ पण कांग्रेस इतक पचवू शकणार नाही. अशा या नेतृत्व ची गरज असलेल्या पक्षाला दिशा आणि ताकद दिली अटल जी नी.
संसदेमधे गोंधळ, बहिष्कार, आरड़ा ओरडा असताना आपला मुद्दा कसा मांडवा यामुळे उत्कृष्ठ संसदपटु हा मान यांना मिळाला. नेता या सोबत प्रभावी कवि अशी ओळख
ज्याची आजहि आहे. त्यांची एक कवितेमधे ओळ होती-

जो कल थे, वे आज नहीं हैं।
जो आज हैं, वे कल नहीं होंगे।
होने, न होने का क्रम, इसी तरह चलता रहेगा,
हम हैं, हम रहेंगे, यह भ्रम भी सदा पलता रहेगा।

या ओळी प्रमाणे सत्ता आल्या आणि गेल्या ही. पण हे हरले नाही. पहिल सरकार १३ दिवसात तर दूसर १३ महिन्यात पडल. नंतर जनतेच्या आशीर्वादनी तीसरा टर्म मात्र ५ वर्ष पूर्ण केला. आणि काळ पूर्ण करणारे पहिले बिगर कांग्रेसि सरकार म्हणून नाव चिरकाळ टिकल.

जिथ पक्षाचे फक्त २ खासदार होते तेव्हा पासून खांद्यावर पक्ष हातात घेतला. पद सम्भाळली त्यात बाबरी , गोधरा, हाईजैक केलेला विमान, संसद हल्ला असें नाजुक विषय आले. कारगिल नंतर त्यांनी पाकिस्तान ला उद्देशुन कविता केली होती. त्याच्या ही ४ ओळी अवडलेल्या-

'पर तुम क्या जानो आजादी क्या होती है
तुम्हें मुफ्‍त में मिली न कीमत गई चुकाई
अंगरेजों के बल पर दो टुकड़े पाए हैं
मां को खंडित करते तुमको लाज न आई।'

सोबतच एकीकडे लाहौर बस सेवा सुरु करुन दोस्तीचा एक हात त्यानि पुढे केला होता दुसरी कड़े पोखरण ची दूसरी चाचणी करुन इंदिरा गांधीचा बुद्ध पुन्हा हसवला होता.

सत्तेची भूक नसते कारण स्वार्थ कोनासाठी करणार? मागे पुढे कोणी नाही. असतात काही लोक वेडाने झपाटलेली. समजाने प्रेम कराव अशी आणि विरोधकानी दाद द्यावी अशी. वाढ दिवसानिमित्त २ शब्द. शेवटच्या त्यांच्या ओळी ज्या कायम ओठावर येतात-

बाधाएं आती हैं आएं
घिरें प्रलय की घोर घटाएं,
पावों के नीचे अंगारे,
सिर पर बरसें यदि ज्वालाएं,
निज हाथों में हंसते-हंसते,
आग लगाकर जलना होगा.
कदम मिलाकर चलना होगा.

तेच म्हणाले होते एकदा You can be ex prime minister one day, but you can't be ex poet

©प्रसन्न कुलकर्णी [ PK]

Sunday, 10 December 2017

Change is Permanent 2017

Change is Permanent-Timeline Reviews
   
       काही वर्षापूर्वीची गोष्ट. माझ्या कड़े एक Key Chain होत, हुक असलेले. आणि एक पेन होत खटका दाबायच. दोन्ही गोष्टी फार यूनिक आणि महाग होत्या का तर अजिबात नाही. किम्मत दोन्हीची प्रत्येकी २०-२५ फक्त. पण कित्येक वर्ष त्या माझ्या कड़े होत्या. ते हुक च Key Chain पँट च्या लूप ला लावायच आणि पेन खिशाला. आणि आजुबाजुच्या लोकांना इतकी सवय झाली होती ते पाहुन. मग ते हरवायच ही नाही. मी कुठे इकडे तिकडे जरी ठेवल तरी ते माझ आहे म्हणून लोक मला आणून द्यायचे. तेव्हा माझी बहिण मला म्हणाली होती.
         ‎
" तू इतका बोर आहेस माहिती का? पेन आणि Key Chain जपायची गोष्ट आहे का? नवीन नवीन ट्राय कराव. तुला जुन्या गोष्टी वापरायला काय आवडत?"

"अस काही नाही. बदलेन कि कंटाळा आला की. पण आता उलट होत. १-२ महीने पुढे गेल आणि की स्वतःला च वाटत अरे अजुन आहे हे. बघू किती जात."

मला वाटलच तिला हे बोर वाटेल पण नंतर ती जे बोलली ते मला विचार करायला लाऊन गेल. ती म्हणे-

"Actullay मला आवडलय हे. मला पण माझी एखादी अशी वस्तु personalise करायचीय. त्या वस्तु साध्या का असेना पण त्या आपल्या आहेत अशी एक ओळख भारी वाटते. जस अण्णा च घड्याळ असेल, आजीचा बटवा असेल, बाबांच मफलर असेल. किती क्षुल्लक आहेत पण आठवत तस यांच्या कड़े च आहेत जशा आहेत तशा."

    खर तर इतका विचार करुन मी काहीच केल नव्हतं. पण खरच खुप वर्ष झाली की काही गोष्टीची सवय होऊन जाते. Emotions वगैरे नसतात पण जितक जून होत जात तितकी Comfort वगैरे आलेला असतो. 'जुने जाउ दया मरणा लागुुनी' असेल पण काही गोष्टी जुन्याच आवडतात.'
हे अस कित्येक वस्तुंसोबत झालाय.लहान पणी ची खुर्ची असेल किंवा पाटी पेंसिल ची पाटी. आता आत्ता पर्यन्त होत्या या. तसाच आपला आफिस, बसायच्या जागा, लोक. चांगल असो वाइट् असो सवय होत जाते. प्रत्येक बदलणार कैलेंडर च पान यांच्या सोबत बॉन्डिंग वाढवत जातो. नंतर कधीतरी त्या कधीतरी खराब होतात, आपल अरेरे अस होत आणि आपण त्याला रिप्लेस करुन पुढे जातो कारण Change is the only permanent and useful coz habits are so cruel...!! बदल होत च असतो आणि हवाच.
   आज हे आठवायच कारण म्हणजे कालपासून सगळ्यांचे २०१७ चे time line review पाहतोय. मी पण पाहिला माझा. ८५ नवीन मित्र आले. लोकांनी फोटोज, पोस्ट् आणि कमेन्ट्सना सगळे मिळून ५००० च्या जवळ दाद दिली. यामुळ लिहायला प्रोत्साहन मिळाल. त्या नवीन लोकांपैकी खुप लोकांच् अफाट लेखन पाहायला मिळाल. पण तो review शेयर कराव अस नाही वाटल. कारण फेसबुक नी फक्त virtual जगातल चांगल चांगल दाखवल. इतर ही खुप चांगल्या गोष्टी ज्या offline अनुभवल्यात. किंवा काही कड़वट गोष्टी. लहान पणा पासुन ज्याना पाहत पाहत खुप गोष्टी शिकलो असा एक माणूस जग सोडून गेला. वय झाल होत जाणार च पण तरी थोड काहीतरी सुटल अस वाटत राहत. काही अफाट लोक आली ज्यांच्या मुळे नवीन गोष्टी शिकायला मिळाल्या. थोड्या फार ईगो मुळे काही दुरावली हि गेली.
   ‎आता हे लिंक करायच कारण म्हणजे पुन्हा कैलेंडर बदलतय. पुन्हा तेच सण वाढदिवस सगळे days येतील. प्रत्येक वर्षाप्रमाणे आफिस कॉलेज इतर असे अनेक लोक त्यांच्या सोबत च्या सवयी चेंज होतील. पण काही लोक आणि त्यांच्या मुळे नवीन मिळालेल्या गोष्टी किंवा स्किल या कित्येक वर्ष त्या Key Chain आणि पेन सारख्या जवळ राहोत असा च प्रयत्न असेल. Personalisation हवच.
दूसरा श्रीमन्त व्यक्ति Warren Buffet च एक वाक्य आणी सवय पण आहे, "My Favourite holding period is forever."  मग shares असो किंवा काही ठराविक गोष्टी किंवा माणस सुद्धा.
हे खरच confusing आहे. आपण म्हणतो Change is only permanent आणी Holding forever सुद्धा. यातल काय चेंज करायचा आणी काय ठेवायच हे जमल की लाइफ झिंगा ला ला....!!!

©प्रसन्न कुलकर्णी [PK]

Saturday, 18 November 2017

दशक्रिया (अंध) श्रद्धेची आणि (अंध) विश्वासाची

  आपली एक साधारण गोष्ट आहे भारतीय लोकांची. आपल्याकडे मूल जन्म घेत. त्याला काही दिवस लोकांना दाखवल जात नाही. नजर लागेल म्हणून किंवा आणखी काही असेल तर. ५ व्या दिवशी सटुआई येऊन आपल्या कपाळावर आपला नशीब लिहून जाते. मग त्याची कुंडली बनते जन्मानुसार त्यांची रास गोत्र नक्षत्र चरण सगळ ठरत. त्याची पत्रिका बनवून घेतली जाते. मूल मोठ होत जात. हिन्दू असेल तर मुंज , मुस्लिम असेल तर सुंता होते. पुन्हा तो शिकला मोठा झाला घर बांधतो त्यात आपण च पाहतो kitchen कुठे असाव, कुठे मास्टर बेड असावा वेगेर. मग लग्न होत. कोणाचा मंगळ शनि राहु आहे कुठल्या स्थानी काय आहे हे शोधल जात मग दिवस शोधला जातो. लग्न देवा ब्राह्मणा साक्षी नेच होत असा नाही पळून जाऊन होते, घरगुती हार घालून होत, रजिस्टर ही होते, धर्म बदलला तर कबुल है आणि I Do म्हणत ही लग्न होत. नाहीच तर लिव इन राहता येत. सम्पूर्ण जगाला प्रजनन अर्थात रिप्रोडक्शन सिस्टम माहीत आहे पण आपल्याला मुलगा हवा असतो किंवा सासुला पाळणा हवा असतो मग नवस बोलले जातात अंगारे धुपारे होतात आणि त्यामुळेच मूल देखील होतात म्हणे. हे झाल life cycle च. या सोबत माहीत ही गणपती होता कि fictional character आहे पण मनोभावे पूजा होते, . कोणी १५ दिवस चालत गेल म्हणून विठ्ठल स्वताच दर्शन सुद्धा देत नाही. की तुम्ही केस दान केले म्हणून तुम्हाला बालाजी मंदिरात काही मिळत नाही, चप्पल सोडली तर देवी तुमच्या घरी येत नाही. यात प्रत्येकाची श्रद्धा आहेच अस नाही. ज्याची आहे तो करतो ज्याची नाही तो नाही. ज्याला नाही त्याला कोणी जबरदस्ती केलेली नसते. निदान अस ऐकिवात ही नाही कुठे.
    ‎ आता थोड निट पाहिला तर कळेल पत्रिका काढणे लग्न मुंज विधि करा म्हणून कोणीही सांगायला जात नाही पण ९०% लोक मनोभावे सगळ करत असतात फक्त ब्राह्मणच नाही, याचा अर्थ श्रद्धा तर सगळे ठेऊनच आहेत. पण ब्राह्मण लुटतो हा जो प्रचार चालू आहे तो अगम्य आहे. थोताण्ड असेल तर करू नये आणि विश्वास असेल तर स्वतः कराव किंवा आपल्या जातितल्या जाणकार लोकाकडून करुन घ्याव कोणी ब्राह्मण त्याला अडवणार नाही. जरी ५ मिनिट मानल की ब्राह्मण लुटतो तर गांधी च वाक्य आहे- 'अन्याय करणाऱ्या पेक्षा सहन करणारा मूर्ख' तसच सरकारी अधिकारी माजतात ते लाच मिळते म्हणून नाही तर लोक लाच देतात म्हणून. साध सरळ गणित आहे जे स्वतः या गोष्टी मानत नाहीत म्हणून कमीत कमी गोष्टी पाळणारे १०० ब्राह्मण दाखवतो तुम्ही मला ब्राह्मण लुटतो म्हणून दूसरा पर्याय तयार करणारे १० इतर दाखवा.
    ‎ आता प्रश्न दशक्रियेचा. आपल्या कड़े plan cheat करणारे आहेत जे मेलेला आत्मा का काय खाली बोलवतात म्हणे, भानमती होते म्हणे, इतकच काय तर आत्मे भटकत बिटकत असतात म्हणे. किती लोकांनी पाहिला आहे ? १% बाकी ९९% लोकांना माहीत ही नसेल असला काही. यापेक्षा प्रामाणिक पणे श्राद्ध पक्ष करुन आपल्या आई बापाची आठवण काढली तर वाइट काय असाव. ठीके नाही विधि म्हणून नाही तर हे सूंदर आयुष्य त्यांच्यामुळे मिळाल म्हणून Thanks Giving Day म्हणा हव तर. तरीही नाहीच काही इच्छा तर नका करू दशक्रिया. पण कोणी एका जातीने इतका Influence करावा इतकी संख्या ही नाही ब्राह्मण लोकांची. निसर्गाची कमाल आहे त्यानि या शरीरात आत्मा नावाच सिम कार्ड घातल. त्यानि ते जगु लागल. ते काम कस करत हे संशोधकाना पण जमल नाहिय. ७०० कोटि लोकांची चेहरेपट्टी ठसे वेगळे कसे आपोआप थोड्या फार फरकाने स्त्री पुरूष संख्या सारखी असते कारण गरजा सगळ्या पुर्ण व्हाव्यात पण हे Manage कस होत यात Science आहे तस निसर्ग आहे , अफाट शक्ति आहे. कुठे ना कुठे ही शक्ति आणि Science भेटत च. आस्तिक आणि नास्तिक एका बिंदु पाशी Cross होतात च. फरक इतकाच की रस्ते आणि चश्मे वेगळे असतात. उदाहरणार्थ-
    ‎गीतेच्या २ अध्यायामधे २२-२३ वे श्लोक आहेत-
नैनं छिन्दन्ति शस्त्राणि, नैनं दहति पावकः,
‎न चैनं क्लेदयन्त्यपो न शोषयति मारुतः||
याचा अर्थ शरीर जस जुने कपड़े टाकून देत तसा आत्मा जून शरीर सोडून नवीन धारण करते. आणि तो न जळणारा, न मारता येणारा असा अवध्य आहे तो फक्त बदलला जातो मारला किंवा निर्मिला जात नाही

आणि आत्मा म्हणजे Soul ही शक्ति कोणालाही कळली नाही. पण शेवटी शक्ति चे गुणधर्म तर सारखेच ना मग आठवते शाळेतला Energy चा नियम-

'Energy can neither be created nor be destroyed but it can be transformed from one form to another. This is exactly what happens everywhere in the universe.'

याचा अर्थ काय तर तोच नैनं छिंदन्ती चा.  यात आपल्याला जी गोष्ट ज्या चश्मयातून दिसते तशी पाहवी आणि जे पटत तशी पाळावी. पण यासाठी कोणा जातीला बदनाम करू नये ही इच्छा

©प्रसन्न कुलकर्णी[PK]

Friday, 15 September 2017

Engineers Day- एक धर्म

Engineers Day-

आपला देशाला वेगवेगळ्या जातीं, उपजाती, त्यांच्या परंपरा, संप्रदाय यांचा सहवास कायम लाभलेला आहे. काही पुराण काळा पासून चालत आलेले आहेत तर काही कालानुरूप तयार झाले आहेत. अशीच एक जात म्हणा किंवा समाज किंवा Direct धर्म बिर्म Engineers नावानी भारतात खुप जागा व्यापुन बसला आहे. अगदी लोकसंख्येच प्रमाण वगैरे काढ़लच तर पहिल्या पाचात बसतो की काय अस वाटत. आज त्यांचा दिवस आहे म्हणे विश्वेश्वरैया नामक Engineer च्या जन्मदिवसा निमित्त तो साजरा होतो. अर्थातच बाकी समाजा प्रमाणेच २-४ लोक सोडली तर आपल्या धर्मगुरू च नेमक कार्य सांगू शकेल असे मला कोणी भेटले नाही.
असो, मुद्दा काय आहे की आज यांचा दिवस आहे. तसा अत्यंत बंडखोर, शौकीन आणि तितकाच तंत्रज्ञानप्रिय मित्र प्रेमी समाज आहे. बाकी समाजाप्रमाणे यांच्याही चालिरीति, आणि रिवाज आहेत. यांची सकाळ ही कॉलेज च्या एक तास आधी होते मग वेळ काहीही असो आणि रात्र १-२ च्या पुढे कधी ही. कायम समुहासोबत राहायची आवड़ असणाऱ्या यानी एकमेका सहाय्य करू अवघे धरु सुपंथ जास्त लोकप्रिय केल मग कधी sem मधे किंवा अटेंडेंस वर का असेना. समानतेवर पण यांचा भयंकर विश्वास आहे म्हणून हे Assignment, Practicals सुद्धा समान दिसावे म्हणून एकाच सगळे Follow करतात, पण हे क्रूर जग त्याला कॉपी म्हणत. हा पण ग्रुप प्रिय असल तरी यांच्यात गटबाजी मात्र फार होते मग त्यात राडे असो किंवा HOD किंवा Faculty समोर Credit, अगदीच एखाद्या मस्तानी साठी रांझा आणि मजनू चा सुद्धा पंगा शक्य.
हा झाला विनोदाचा भाग, पण आपला देश अविकसित पासून विकसनशील झाला यात यांचा वाटा सर्वात जास्त आहे. स्वतःच्याच क्षेत्रात अस नाही जिथे आवड़ असेल तिथे धड़पडून यांनी काम केली. विजय केळकर, नारायण मूर्ति सारख्या Engineer नी भारत स्वबळावर चमकवला तर जिथे चालत माणूस जाताना हवा जाते तिथे कोंकण रेल्वे चालवली याचे दाखले अजुन दिले जातात. तर रघुनाथ माशेलकर सारख्या engineer नी हळद नावाची गोष्टीच्या petant साठी अमेरिकेशी भांडण केल. आज इस्त्रो च्या शरपेचात वेगवेगळे मानाचे तुरे खोवले जात आहेत त्यातही यांचा वाटा सिंहासारखा आहे हेच खर. खर की खोट माहीत नाही पण बिल गेट्स म्हनाले होते म्हणे की Indian लोकांना मी घेतल नाही तर तिथे दूसरी माइक्रोसॉफ्ट तयार होऊ शकते. दुर्दैव इतकच की आज खुप Engineers ज्यांना उद्योजक व्हायच आहे. पण इथला जात पात आणि राजकारण त्याना टिकू देत नाही मोजके लोक मात करू शकले. आणि अत्यंत स्पर्धेमूळ बेरोजगार सुद्धा जास्त आहेत यातून कस बाहेर पडणार देव जाणे.
आता खुप लोकांना वाटेल की हा Commerce चा, याला का पुळका आला Engineers चा. पण मुद्दा असा आहे की माझ्या मित्र, कुटुंब जिकड़े तिकडे या समाजाचे लोक भरलेत, मग पानी मे रहना तो मछलियों का दिल तो सम्भालना पड़ेंगा ना रे बाबा.

बाकी तुम्हाला अभियंता दिनाच्या हार्दिक शुभेच्छा नाही देणार कारण तो काही सण नाही पण तुम्ही उत्तम अभियन्ते व्हा ही सदिच्छा

©प्रसन्न कुलकर्णी [PK]



Wednesday, 7 June 2017

Kool सत्यवान आणि हटके सावित्री....!!

सकाळी सकाळी न्यूज़ पेपर आणि Mobile वर updates पाहत असताना चहा नाश्ता समोर आला....आणि एकदम तो बिचकला-

तो:- आईच्या गावात....!!!! अग काय आहे हे? पंजाबी ची मारामार तुझी न हे काय? आज काही प्रोग्राम आहे का?  मला कोणी काही सांगत का नाही? एक चिमटा काढ़ पटकन....

(त्याला आवड़णारी आईची काठा पदराची इरकल साड़ी, नव्या लक्ख बांगडया, आजिची नथ जी आई कायम घालायची, सुवासिक गजरा, नवीन Brand चा परफ्यूम आणि हलकसा केलेला Touch up अस आरसपानी रूप बघून याला कळत नव्हतं....तितक्याच प्रेमानी एक चिमटा त्याला काढला गेला)

तो:- अरररर अग हळू बावळट...!!

ती:- तूच म्हणालास आता हळू का? आणि आज काहीही प्रोग्राम नाहिय. वट सावित्री पौर्णिमा आहे. So मी आई सोबत पुजेला जात आहे...!!

तो:- ऐ हा... तू जा..पूजा कर...नो प्रॉब्लम. पण plz तू असा नको म्हणू की ते ७ जन्म बिन्म तू मला मागणार आहेस. इतका नाही झेलणार काय मी? एकच पीस नको मला तितके जन्म. 😛

ती:- plz ७ जन्म तू मिळाला तरी नकोयस मला. मला पण variety पाहिजे यार. आधीच खुप लोकांना Sacrifice करुन हो बोलले तुला. सारख तेच नाही करणार मी.
Cool बंदा हरीश, Businessman दीप, physic oriented राघव आणि स्कूल पासून चा मित्र नीरज यांना धूड़कवून तुला पकड़ल आहे. अगले जन्म इनमेसे कोई फिर आजाये...हिही.

तो:- Exactly....मी पण Natural Cute असलेली नेहा, सिंगर मधुरा , वेस्टर्न लुक्स नी धुर करणारी ईशा सोडून तुला पकड़ली. हर बार उनका दिल नही दुखाना है मुझे भी. सो ७  जन्म सोडून हव ते कर.

ती:- त्यांना मरु दे...या जन्मात तरी मी बायको आहे न. जरा बाबांकडून शिक आइंसाठी ते गुलाब जामुन अणायला गेलेत. आणि आणि माझी पाहिली पौर्णिमा आहे. तू वर्क फ्रॉम होम साठी घरिच आहेस तरी बसला आहेस म्हशापुरा... शी.

( इटक्यात आईची एंट्री)

तो:- आई, सावित्रीनी तर सत्यवान चा जीव वाचवला होता ना ग? हिने वाइट चिमटा काढून हल्ला केलाय बघ. काय उपयोग व्रताचा?

आई उवाच:- आठवड्यात रोज़ पेग मारणारा तू आज महिन्यात २ दा पितो, किती वेळा तुला भरधाव गाड़ी वरुन पडून आम्ही उचलून आणायचो लास्ट पडून आता ६ महीने झाले,  प्लान न करता पैशाची किती गोची करायचा तू आता न चुकता FD, mediclaim चे हफ्ते भरतोस, attitude बाजूला ठेवून माणस किती ओळखत आहेस. हे सगळ मला नाही जमला या पोट्टील्ला जमला. जीवन सूखकर करणारी सावित्री असते सो रडू नका. तू लढ़ ग मी आहे.

(१० मिनीट विचार करुन झाला की तिला याचा व्हाट्स एप्प  येतो)

"ए ऐक ना, ते खर असतं का खोट माहीत नाही. पण तू ते ७ जन्म वाल मागितल तरी चालेल मला. त्या मधुरा नेहा ईशा पेक्षा तू चालेल मला नंतर पण. बरी आहेस तू तशी."
( हिला आला जिंकल्याचा feel)

त्या विचारात ती आई ना
ती:- आई, मी अबोली रंगाची साड़ी Dryclean साठी काढून ठेवलेली पण त्या ऐवजी ही इरकल कशी आली Dryclean होऊन. तुम्ही बदलली का चुकुन?

मधेच बाबा उवाच:- साडी च नाही सगळ बदला बदली होतय. कारण मिठाई वाला आपल्या चिरंजीवांचे दोस्त आहेत. आणि त्याला कालच व्हाट्स एप्प गेलय बाबा गुलाब जाम घ्यायला येतील एक किलो. पण अर्धा किलो गुलाब जाम आणि अर्धा किलो अम्र खंड हेच द्यायचा काहीही होवो. आणि advance पण दिला गेलाय. आता कळल याच वर्क फ्रॉम होम का ते?

( आणि आता ती आपण हरल्याच्या खुशित त्याच्या जाऊन बोलणार इटक्यात)

तो:- काही नको बोलू. I know तुला सुद्धा चालणार आहे मी ७ जन्म ते. अम्रखण्ड काढ़ लवकर plzz आता....!!

२१ व्या शतकातली साता उत्तराची कहाणी पाचाउत्तरी  सूफळ संपूर्ण...!!!

© प्रसन्न कुलकर्णी [ PK]

Monday, 22 May 2017

लातूर सत्ता पलट

While Going to Latur after Latur Municipal Elections 24 April 2017

हाताच्या छत्राखालच लातूर सोडल होतं,
कमळातल आता लातूर पाहायचय,
खरच बदलली लोकांची मत की,
नाव फक्त सत्ताधारिंची हेच बघायचय..!
इतक्या वर्षांच्या कांग्रेस ला खरच,
लातूर नगरी असेल का कंटाळली,
की भाजपा ला आणून उगवत्या सूर्याला
नमस्काराची रीत तेवढी पाळली...!
नळ, गटर, रस्ते, सिटी बस चा विचार सोडा,
तहान भागवताना टैंकर्स नीच दमवल आम्हाला,
हे तर हवच पण साहेबांच्या औद्योगिकरणाची
गति कमी झालीय हे कळलय का कोणाला?
मागितली तशी एक संधि दिली गेलीय,
त्याचं सोन तेवढ करुन टाका,
फार काही मागायच नाही पण,
भारताच्या नकाशावर लातुरचा मान फक्त राखा...!
प्रवासी ©प्रसन्न कुलकर्णी [ PK]

आजीचा राम...!! राम नवमी

 Ram Navmi 4 April 2017

कधीतरी तरी सकाळी झोपेतुन उठत असतो, डोळे अर्धवट उघडलेले असतात. आणि लटपट लटपट करत आजी चालत यायची.
"अग काय आहे हे आज्जी? नकोय मला."
"गप रे. अंगारा आहे रामाचा. रात्री ४ वेळा दचकुन उठलास. TV पाहता नको तितका, एवढा एवढा अंधार दिसला की लगे घाबरून पण जाता."
"अग पण आता स्वप्नं ना कस कळेल, अंगारा लावलेला. आणि समजा समजलच तरी काय करणार हा अंगारा."
"नसेल काही करत तरी लाव म्हणल की लावायच, उगाच प्रश्न विचारु नये. आमचा समाधान म्हणून तरी."
किती वेळा सांगितल रोज उठून रामरक्षा म्हणावी. रामरक्षे मधे एक एक श्लोकात एकेका अवयव भोवती कवच निर्माण होता."
हे असा Scene आमच्या कड़े कित्येक वेळा झालेला आहे.
अत्यंत देव भाबड़ा असलेली आजी लोकांची जमात देव आणि फूल पाहिले की भयंकर खुश होतात. गेल्या विस वर्षात आठवत तस असा एकही दिवस नसेल गेला जिथे राम आणि श्रीक़ृष्णा ला फूल वाहिल गेला नसेल. ती रोज सकाळी अंघोळ झाली की १२ वा , १५ वा अध्याय आणि रामरक्षे च्या रूपानी 10 मिनीट द्वापार युगात आणि १० मिनीट त्रेता युगात फिरून यायची. याला गुडघे दुखी आडवी नाही यायची हे नशीब.
Computer म्हणजे वेळ वाया घालायची गोष्ट असा समज असलेली तिला जेव्हा गीत रामयणाची सर्व गाणी ऐकवली तेव्हा याचा सदुपयोग होतो हे तिला समजल. आणि दिवस भर स्वयें श्री गुण गुणत तिनि कौतुक केलेला आठवत.
लहान असताना आपल्याला फार प्रश्न विचारायची सवय असते. असा काही विचारल की तीच उत्तर खुप तर्क शुद्घ.
"राम म्हणजे कवच हे कुठेही आपल्या सोबत असत. कोणाला राम राम म्हणतो आपण तिथे राम येतो आणि गेल्यावर श्री राम जय राम जय जय राम जपला जातो. म्हणजे कोणी आला तरी राम आणि गेला तरी.मला विश्वास आहे मला माझा राम असाच घेऊन जाणार. कशाला हवय तो दवाखाना , त्या गोळ्या. आम्ही पिकल पान आणि तोंडी रामनाम असच बसल्या बसल्या गळून पडणार."
बहुधा तो राम ही तिच्या ऐकण्या बाहेर नव्हता. अगदी तसाच घेऊन गेला. क्षणाची उसन्त न देता.
या रामरक्षे चा काय ते कौतुक. कधी रागावल नाही तिने की रामरक्षा म्हणाली पाहिजे. पण आधी तिचा Toning मुळे त्यातल्या शब्द रचने मुळे ते आवड़ायला लागायच.
माता रामो मत्पिता रामचंन्द्र: ।
स्वामी रामो मत्सखा रामचंद्र: ।
सर्वस्वं मे रामचन्द्रो दयालु ।
नान्यं जाने नैव जाने न जाने
हे वाक्य ऐकल की कविता म्हणत आहोत असा वाटून मस्त वाटायच. यावर विश्वास किती बसला तेव्हा किती नाही माहीत नाही. शिकवल आईने ने असल तरी गोडी लावायच काम या आज्ज्या कडूनच होता हे नक्की.
तिच्या मते तरुण पोरानी गायत्री मंत्र , रामरक्षा , एखादा अध्याय रोज म्हणावा. गायत्री मंत्र तुम्हाला ऊर्जा देईल, रामरक्षा रक्षण करेल आणि गीता नीतिमत्ता शिकवेल.
कितपत होत कितपत नाही माहीत नाही. पण ती आठवली फारच किंवा उगाच अस्वस्थ वाटल कधी कधी की आपोआप ओळी मनात आठवतात-
॥ अथ ध्यानम् ॥
ध्यायेदाजानुबाहुं धृतशरधनुषं बद्दद्पद्मासनस्थं आणि पुढे चालू.....

© प्रसन्न कुलकर्णी [PK]

तळ टीप:- सध्या त्याला स्वताला पुनः वनवास आला आहे अयोध्येत ते वेगळ, सध्या त्याला कवच देणार कोणी नाहिय. आता योगी तो दूर करतील का पहायच. राजकीय पोस्ट वर्ज्य असल्याने कानाला खड़ा...!!

#Highway_moments 1

 1 -26. Mar 2016

वार- शुक्रवार
स्थळ- खड़की सिग्नल
रोजच्या प्रमाणे सकाळी ९-९.३० वाजता जात होतो. खड़की च्या तिथे सिग्नल लागला गाड़ी थांबवली. माझ्या बाजूला थोड़ मागे एक रिक्षा होती. त्या रिक्षावाल्या काकानी माझ्या मागच्या Bike वाल्याला विचारल ते कानावर पडल
"दगडुुशेठ मंदिरला कस जायचा ?"
मग त्या Bike वाल्या मित्राने हेडफोन्स काढून मोठ्या कष्टाने पत्ता सांगितला. ते काका पुनः म्हणाले-
"किती वेळ लागेल ?"
तो Bike वाला पुनः म्हणाला ही ट्राफिक ची वेळ आहे. आणखी २० मिनीट लागतील. खर तर मनात वाटत होता रिक्षावाल्याला दगडुुशेठ माहीत नसेल तर हा धंदा करावा कशाला?.
पुनः त्यानी त्या Bike वाल्या ला हाक मारली पण आता दादानी बहुतेक हेडफोन्स लाऊन Music चालु केला होता, त्यांनी मला विचारल इथ ज्यूस किंवा नारळ पाणी कुठे मिळेल. आम्ही मुंबई वरुन आलोय आणि या पोराला हवय. मी वाकुन पाहिल खरच MH ०३ होता. मागे कुटुंब होता. मध्यभागी १२-१५ वर्षाचा मुलगा. जो ग्लानि आल्या सारखा वाटत होता. हाताला सलाइन काढल्या वर असत त्या पट्या. बाजूला आई आणि त्याचा कदाचित भाऊ असावा.
माहीत नव्हतं काय झाला होता त्याला, पण उपचार घेत असताना त्यानि देव दर्शनाला याव. काही गंभीर असेल किंवा नसेल ही. आधी मला हे अव्यावहारिक वाटल. त्यांनी पेशेंट ला त्रास का द्यावा उगाच किंवा रिक्षात आल्या पेक्षा अजुन काहि उपाय केला असत तर पैसा आणि कष्ट वाचले असते वगैरे.
पण नंतर कळून चुकल जावे त्याच्या वंशा तेव्हा कळे.
आता हा बिचारा सिद्धिविनायक, लालबाग चा राजा हाकेच्या अंतरावर असून इकडे आला खरा पण आमच्या देवाने धक्का बुककीची गर्दी, हजारों चे देणगिदार, सुरक्षा रक्षक, बुलेट प्रूफ वॉल यातून याला जायला थोडी जागा द्यावी म्हणजे झाल. यातून काय मिळेल का त्याला माहीत नाही. पण अजुन ही आपल्या सारख्या बाळ बोध लोकांचा विश्वास आहे की
-नमस्कार फुकाचा पण आशिर्वाद लाखाचा-

©प्रसन्न कुलकर्णी [PK]